Het schooljaar is ondertussen bijna een maand ver. En er vloeide al heel wat inkt over ons dierbaar onderwijs…

Met onze blik op de toekomst blijven we vragende partij voor een onderwijsbeleid met een lange termijnvisie. De Vlaamse Regering heeft de dwingende opdracht de toekomst van onze kinderen te garanderen. De verwachtingen zijn hoog en dat hoort ook zo! Maar worden de verwachtingen ook ingelost?

Nog steeds blijft de knagende onzekerheid over de bestuurlijke optimalisatie boven de scholen en schoolgemeenschappen hangen. Een politiek akkoord bleek afgelopen zomer niet haalbaar. Verkiezingskoorts…? Nochtans heeft het onderwijspersoneel recht om tijdig en duidelijk te weten waar men met die schaalvergrotingsplannen naartoe wil. Wij pleiten voor een schrapping van de uitstapdatum en dat alle scholen de schoolgemeenschapsrit uitdoen tot 2020. Vervolgens moet  de bestaande werking worden verlengd met minimaal 3 jaar.

Ook inzake inschrijvingsproblematiek is er niet meteen vrij en krachtig beleid. Trots klopte de onderwijsminister zich op de borst dat ze dit had kunnen realiseren, na maanden van politieke blokkering. Het resultaat: de vrije schoolkeuze, een grondwettelijk recht, is feitelijk verdwenen.

Sterker nog… het Vlaams Onderwijs anno 2018 mag zich verwachten aan een remake van de Loteling: waar vroeger soldaten bij lottrekking werden aangeduid, zullen morgen de schaarse zitjes op de schoolbanken bij lottrekking worden bedeeld. Een inventieve school kan Lotto als sponsor voor de sport t-shirts vragen…

En dan het grote tijdsonderzoek. Maanden van bevraging en verwerking moesten worden afgewacht om aan te tonen wat U al lang wist en wat COV al jaren luidkeels schreeuwt: U werkt hard, misschien wel te hard!

Nu onomstotelijk is aangetoond dat uw prestaties de eigenlijke opdracht ver overstijgen, is de belangrijkste vraag: en nu?

We hoorden de minister al aangeven dat de oplossing vooral zal worden gevonden in het wegsnoeien van het immense verantwoordingsgedrag in onderwijs. Zal de minister haar inspectie opdracht geven om “op aantoonbare wijze” te schrappen in die verantwoording? Zal het CLB voortaan de klastitularis als professional op z’n woord geloven als die een hulp-of verwijzingsvraag stelt?

We hoorden de minister vooral niks zeggen over de vele uren toezicht die u presteert, over refterorganisatie in de eigen klas waarvoor u zelf de drankjes mag aandragen, over de maandelijkse fondsenwervingen waarvoor u als leerkracht weerom de kar mag trekken, over de poets-en opknapbeurten die er ook afgelopen zomervakantie weer veelvuldig zijn geweest. De minister zei niks over de urenlange (en ondertussen soms zelfs meerdaagse) personeels-en werkgroepvergaderingen of de zogenaamd vrijwillige inzet bij voor-en naschoolse activiteiten.

Wij vragen uitdrukkelijk dat de minister die schaarser wordende leerkracht in bescherming zou nemen. Wij vragen naar een recht op arbeidscompensatiedagen voor teveel gewerkte uren boven uw opdracht. Dan pas wordt het onderwijspersoneel geherwaardeerd voor alle inzet. Dan pas zullen overheid, koepels, schoolbesturen, ouders, enz. wel eens twee keer nadenken alvorens een volgend maatschappelijk probleem of feestje op het onderwijspersoneel af te wentelen!

De septemberverklaring van de Vlaamse Regering was een ware kaakslag voor de leerkracht basisonderwijs! Ondanks de bewezen nood aan een sterk plan Basisonderwijs kwam er een druppel op de gloeiendhete plaat.

DAT KAN NIET LANGER! Vanuit COV Antwerpen zullen wij er alles aan doen om te krijgen wat U rechtmatig toekomt:

respect, waardering en volwaardige compensatie ! NU !!

 COV_FLYER AUG2018